CANTO VIII

CANTO VIII



Και πως να ζήσεις χωρις όνειρο

Χωρις ενα δικο σου παραμύθι.

Χωρις το ξεφλούδισμα της προσμονής.

Χωρις την ευχή του αγέρα.

Χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς.

Ημουνα συνεχεια εν πλω λες κι ησυχαζεις

Να αναμετρήσεις τι; Στην απόγνωση των αισθημάτων

Πως ειναι οι άνθρωποι;; Γαλαντόμοι στο λαβειν και φειδωλοι στο δουναι

Κι ανάμεσα σε δυο κουβεντες τραμπαλίζονται

Και σε μια σκέψη πέφτουν και τσακίζονται

Κύριε,

Των Δυνάμεων η Επίκληση ελλοχευει στην Εξάντληση

Να αρπάξεις το Μετα και στα γρηγορα να τελειώνεις

Παιδιαστικο τραγούδι αναμεσα σε αιώρες

Ή και στο Δάσος πριν την εμφάνιση του Λύκου

Στην απομάκρυνση του επιζήμιου

Στην επαναφορα του Πρίν ανελλιπώς να ορέγεσαι.

Α Παναγια μου

Κι ειχε μια απλοχερια να υπερπηδας το δε βαριέσαι

Οχι για το Ονειρο, ουτε για τον ξακρισμένο λογο

Αλλα για το αλλο το πιο ασχηματιστο ακόμη

Το παιχνιδάκι των δυνάμεων της παιδικής ψυχής

Να χαριζεις ευκολα ο,τι δεν περισευει.

Κι ας απομείνεις με ενα κουτακι σπίρτα

Κι ολα καμένα.