CANTO XI

Επανακάμπτεις στην αναζήτηση του ατελεσφορου παραμυθιου
Στη μνημη του γραψιματος που αχνα φιλεπιστρεφει
Και απο την αλλη του μερια ο πονος, ιδιος ειναι
Οσο κι αν ταλανιζεσαι να τον μετουσιωσεις.

Αχ θε μου που στην ισορροπία τους τα χαλασα μαζι τους
Και δεν απόμεινε ιχνος μιας αδικης σιωπης να με τραβαει
Πιο περα και λιγο πιο περα στης απληστιας τη ρεματια
Τους χειμώνες εχει μια θαλπωρη το δωματιο επίκτητη
Και αν ριχνεις ποιήματα στη φωτια ακομα και στον χιονια βγαινει ηλιος
Μιας κι ολα προλαβαν και ταπαν αλλοι πριν απο σενα
Και ο Ρεμπώ και ο Μπωντλαιρ και αυτος ακομα ο δηθεν δικος μας Ελυτης.

Βαλε τους γυφτους να παιξουνε τα χαλκινα
Βαλε το αυτι σιμα στο τρομπονι
Αιντε Παναγια μου κι εχει μια γύμνια ο θανατος
Πως να μπορεσεις περισσοτερο να τον γυμνώσεις;
ποσο μαλλον στην αποφαση να τον . θανατωσεις, αν επιμεινεις.

Δεν μπορεις να γραψεις τιποτα.
Δεν οφελει να προσπαθεις να πεις τραγουδια.

Αυτα τα σκεφτεσαι στον υπνο σου και στο παραληρημα του πονου
Καθως εκσπερματωνεις μπροστα σε φτιαχτες εικονες ανεγγιχτες